Listy do Polski 17: „Drewniane żyrafy i kapryśne lwy”

Rodacy!

Jeszcze przez tydzień będę gościł pomiędzy Wami, zaś potem znowuż tułaczka na półkulę południową – ale już wiem, że nie na zawsze, nie na długo!

Dwumiesięczny pobyt w Polsce przekonał mnie ostatecznie, że właśnie w ojczyźnie chcę spędzić resztę życia. Nie wertujcie grubych przewodników! Nie wywąchujcie informacji z internetowych czeluści! Nie przesłuchujcie wagabundów motywowanych zarobkiem! Niezindoktrynowany pod żadnym względem Grzesio jest autorytetem ostatecznym w kwestiach zagranicznych poniewierek. Powiadam Wam: nie ruszajcie się z miejsca, aby nie pożałować kroku w narodowościową nicość! Pomijam w ostrzeżeniu wycieczki krajoznawcze, ewentualnie krótkie wypady na studia lub na saksy. Nikt nas nie morduje, zatem nie ma sensu wiązać przyszłości z tłumem zachodnim – poniekąd bogatszym, ale obecnie coraz bardziej etnicznie bezpłciowym, zatem coraz biedniejszym. Uszanujcie przynależność do homologicznej grupy ludzkiej, która przynosi tożsamość, skoordynowane cele, synergię, zrozumienie, wsparcie w nieszczęściu – skarb ponad skarby, sukcesywnie trudniejszy do zdobycia, skrycie zazdroszczony przez nacje pozbawione patriotycznych jaj.

Czytaj dalej …

Listy do Polski 8: „Emigranci to najwięksi patrioci”

Listy do PolskiMoi drodzy!

Jeżeli dotarliście do tego punktu korespondencji, umocniliście przekonanie o niebagatelnych blokadach, napotykanych przez powracających z zagranicy: zbyt wiele organizacyjnych łamigłówek; rodzinne koneksje; rozbestwienie wskutek lepszego wynagrodzenia; odstraszające regulacje polskie; zwykłe przyzwyczajenie.

„Ameryki nie odkryłeś, zuluski wieszczu!” – rzekniecie z przekąsem. „Toć wiadomo: apetyt rośnie wraz z jedzeniem!”

Zdaję sobie sprawę z niepraktyczności gołych refleksji. Zresztą, słyniemy z komentatorstwa, zwłaszcza sarkastycznego. Amerykanie gadają dużo, szybko, bez sensu; Anglicy krytykują z przekąsem, doznając narcystycznej satysfakcji; Niemcy jeno orzekają, klecąc dialogi pozbawione ikry. Z kolei cięty anons zioma stawia towarzystwo na baczność, budząc zdziwienie, często oburzenie, sporadycznie demolkę.

Czytaj dalej …